Video

داستان پنجون

(1)

پا پا	سَا ني	رَي رَي سَا	ني ڌي ڌي ني	رَي	گَي رَي گَي
صوفِي	سالم	سي ويا،	جي اَڪثر	سين	اَڏيارَ،
پا سَا	ڌي پا پا ڌي	پا	مي ڌي	رَي گَي نَي رَي
بازي	بازِندنِ	کي،	آهي	اَويسارَ،
پا پا	سَا	ڌي پا پا	پا مي ڌي	گَي رَي گَي	رَي سَا
پريا	سين	پَهڪارَ،	رِندِيءَ	رَساڻي	ڪيا.

(2)

رَي رَي سَا	سَا ڌي	پا رَي سَا	پا ڌي	رَي رَي سَا	ني رَي
صوفِيءَ	سيرُ	سڀِن ۾،	جئن	رڳن ۾	ساه،
پا سَا	ڌي پا	پا پا ڌي پا مي	ڌي ني	ڌي ني رَي	گَي ني رَي
سا نه	ڪري	ڳالهڙِي، جئن	پويون	پروڙي	پساه،
پا پا سَا	ڌي پا	پا پا مي	ڌي پا	ني ڌي	ني رَي سَا
آهِس	اِيُ	گناه،	جي ڪا	ڪَري	پَڌرِي.

(3)

پا پا	سَا ني رَي	رَي سَا	ني ڌي	ني رَي	گَي رَي
ڏِني	ڏُکويا،	اَڻ	ڏِني	راضي	ٿيا،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا	مَي ڌي	ني ڌي ني	گِي رَي سَا
صوفِي	تي ٿيا،	جئن	ڪِينَ	کنيائون	پاڻ سين.

(4)

رَي رَي	سَا سَا ڌي	پا رَي	سَا پا ڌي رَي	گَي رَي
صوفِي	لاڪوفِي،	ڪونَ	ڀانئيس	ڪيرُ،
پا سَا ڌي	پا	پا ڌي	پا مي	ڌي ني ني	مَي گَي رَي گَي رَي
منجھيان	ئِي	مَنجِھ	وڙهي،	پڌر	ناهِس پيرُ،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا	پاپا	مي ڌي ني	گَي رَي سَا
جنين	ساڻس	ويرُ،	ٿئي	تنين جو	واهَرُو.

(5)

رَي رَي سَا	سَا ڌي	پا رَي	سَا پي	ڌي رَي گَي	مَي گَي رَي گَي
صوفِيءَ	صاف	ڪيو،	ڌوئِي	ورق	وُجُود جو،
پاسَا	ڌي پا پا ڌي	پا مي ڌي	ني رَي مَي	گَي رَي گَي	سَا
تِهان	پوءِ ٿيو،	جيئري	پسڻ	پرينءَ	جو.

(6)

رَي رَي	سَا سَا	ڌي پا رَي سَا	پا ڌي رَي	گَي رَي	مَي گَي رَي
صوفِي	چائِين،	سَڌَ ڪرين!	صُوفين	اِيَ نه	صلاحَ،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا	مي ڌي	ني ڌي ني	گَي رَي سَا
ڪاٽي	رک	ڪُلاهَ،	وجھ	اُڇلي	آڳ ۾.

(7)

رَي رَي سَا ڌي	ڌي پا	مي ڌي ني	رَي مَي گَي	رَي گَي	ني رَي
جي ڪُلاهَ	رکين	ڪنڌ تي،	ته صوفي	سالم	ٿِيءُ،
پا سَا	ڌي پا	پا ڌي	پا مي	ڌي ني رَي مي	رَي گَي
وِه	وٽِي	هٿ	ڪري،	پُر پيالو	پِيءُ،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا	پا پا مي ڌي ني	گَي رَي	ني رَي سَا
هَنڌُ	تنِين	جو هِيءُ،	جن حاصل	ڪيو	حال کي.

(8)

پا پا سَا	ني رَي رَي	سَا	ني ڌي	رَي ني	گَي رَي
جُسي ۾	جَبّار	جو،	خَفِي	خِيمو	کوڙ،
سَا سَا	مي	پَا مَا رَي	گَي	ني رَي سَا	ني ڌي ني رَي
جَلِّي	تون	زبان	سين،	چار ئِي	پهر چور،
رَي رَي سَا	ڌي	ني رَي رَي مَي	گَي رَي	ني رَي گَي	مَي گَي
فڪر	سين	فُرقان ۾،	اِسم	اعظم	ڏور،
پا پا ني ڌي	ني رَي رَي	مَي گَي	رَي گَي ني رَي گَي	گَي رَي رَي	ني رَي سَا
ٻيا در	وڃي مَ	ووڙ،	اِيُ اَمُلُ	اِئائِين	سَپَجي.

(9)

پا سَا	ني رَي	سَا ڌي	ڌي رَي	سَا ني سَا	ڌي پا
عالَم	آئوُن	ساڻ،	ڀَريو	ٿو ڀيرَ	ڪري،
پا ني سَا	سَا پا	ڌي ڌي	پا مي ڌي	پا سَا	پا ني سَا
پاڻ نه	آهي	ڄاڻُ،	مانڊِيءَ	مَنڊُ	پکيڙيو.

(10)

ڌي ڌي ني	سَا سَا مَي	گَي مَا	رَي ني ڌي ني	رَي مَي پَا	رَي سَا رَي
طَالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَر، اِيَ	رومِيءَ	جِي رُوءِ،
پا ني	سَا سَا	سَا پا	پا ڌي ڌي	پا مي	سَا
جنِين	ڏٺي جُوءِ،	تني	ڪُڇيو	ڪين	ڪِي.

(11)

ڌي ڌي ني	ني سَا سَا	مَي گَي	مَا رَي ني ڌي	رَي مَي پَا	رَي سَا رَي
طَالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَر، اِيَ	رومِيءَ	جِي راءِ،
پا ني	سَا سَ	سَا پاپا	ڌي ڌي پا	مَا گَي	ني رَي سَا
ماڙهُو	اِتِ	ڪِياءِ،	مَنڊُ نه	پسين	مَنڊيو!

(12)

ڌي ڌي ني	ني سَا سَا	مَي گَي	مَا رَي	رَي مَي پَا	رَي رَي سَا رَي
طَالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَرُ،	رومِيءَ	چيو آهي،
پا ني	سَا	سَا پا	پا ڌي ڌي	ني رَي گَي	رَي سَا
تاڙِي	جي	لاهي،	ته مَنجِھين	مُشاهدو	ٿئي.

(13)

ڌي ڌي ني	ني سَا سَا	مَي گَي	مَا رَي	رَي ميَ پَا رَي	ني ڌي ني رَي
طَالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَرُ،	اِي روميءَ	جي رِهاڻ،
پا ني	سَا سَا پا پا	ڌي ڌي	ني رَي	مَي گَي پا	پا مَا رَي سَا
پهرين	وڃائڻ	پاڻ،	پوءِ	پسڻ	پِرينءَ کي.

(14)

ڌي ڌي ني	سَاسَا ني	گَي مَا	رَي ني	ڌي رَي مَي پا	رَي رَي سَا رَي
طالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَرُ،	اِي روميءَ	جي راحت،
پا ني	سَا سَا	سَا پا	پا ڌي	ڌي ني پا	گَي رَي سَا
جنين	ڏٺِي	سَتَ،	تنين	ڪُڇيو	ڪين ڪي.

(15)

ڌي ڌي ني	سَا سَا ني	گَي مَا	رَي ني	ڌي رَي مَي پَا	رَي رَي سَا رَي
طالِبُ	ڪَثَرَ،	سونهن	سَرُ،	اِي روميءَ	جي اوطاق،
پا	ني سَا	سَاسَا پاپاڌي	ني پا گي	رَي ني ڌي ني	رَي سَا
جي	ڀڄي	دَرُ فراقَ،	ته مَنجهِين	مُشاهدو	ٿئي.

(16)

پا پا	سَا ني رَي	رَي سَا ني	سَا پا	ڌي ڌي	ني رَي
ظاهر	۾ زاني،	فِڪرَ	منجھ	فنا	ٿيا،
پا ني	سَا	سَا پا ڌي	مي	ني ڌي رَي	مَي گَي رَي ني رَي
تنين	کي	تعليم	جِي،	ڪُڙِه	اندر ڪانِي،
پا پا سَا	ڌي ڌي پا	سَا ني	رَي مَي گَي	ني رَي	سَا
حرفُ	حَقّانِي،	دَورُ	ڪيائون	دل	۾.

(17)

رَي رَي	سَا	ڌي پا	رَي سَا پا ڌي	رَي سَا پا	ني ڌي ني رَي گَي
جن	کي	دَورُ	دَردَ جو،	سبق	سُورَ پڙهنّ،
پا سَا ڌي	پا پا مي	ڌي ني رَي	مَا گَي	پَا مَي گَي	رَي گَي
فِڪرَ	فَرَهِي	هٿ ۾،	ماٺ	مُطالع	ڪنّ،
پا پا	سَا	ڌي پا پا	پا مي ڌي	پا گَي رَي	مَي گَي رَي سَا
پَنو	سو	پڙهنّ،	جنهن ۾	پَسن	پِرينءَ کي.

(18)

رَي رَي سَا ڌي	پا رَي سَا	پا ڌي	رَي سَا	پا	گَي رَي گَي
وسريومِ	سبق!	پهرين	سِٽَ	نه	سنڀران!
پا سَا	ڌي پا	پا ڌي پا	مي	ڌي ني ڌي	ني رَي سَا
اَڃا	هيءُ	وَرَقُ،	هَي!	مُطالع	نه ٿيو!

(19)

رَي رَي	سَا ڌي پا	رَي	سَا پا	رَي سَا پا	پا گَي رَي گَي
ڪيو	مُطالع	مون،	هو جو	وَرَقُ	وصال جو،
پا سَا ڌي	پا	پا ڌي	پا مي ڌي	ني ڌي ني	گي رَي سَا
تنهن ۾	تون	ئي تون،	ٻي لات	نه لحظي	جيتري.

(20)

رَي رَي سَا	ڌي پا رَي	سَا پا	رَي سَا	پا	گَي رَي گَي
سا سِٽَ	نه سارينِ،	اَلف	جنهن	جي	اَڳ ۾،
پا سَا ڌي	پا پا ڌي	پا مي	ڌي ني	ڌي ني گي	رَي سَا
ناحَقُ	نهارينِ،	پنا	ٻيا	پِرينءَ	لئ.

(21)

رَي رَي سَا	ڌي پا رَي سَا	پا ڌي رَي	سَا پا	ڌي	ني رَي گَي
سا سِٽَ	ساريائون،	اَلف	جنهن	جي	اَڳ ۾،
پا	سَا ڌي پا	پا	مي ڌي ني رَي	ما گَي پا مَي	گَي رَي گَي
”لاَ	مَقصُودَ	فِي	الدَّارَينِ“	اِن پَرِ	اُتائون،
پا پا سَا	ڌي پا پا	ڌي پا	مي ڌي ني	رَي گَي رَي	سَا
سَڳَـرُ	سوٺائُون،	ٿيا	رَسِيلا	رحمانَ	سين.

(22)

رَي رَي	سَا ڌي پا	رَي سَا پا	ڌي	رَي سَا ڌي	ني رَي گَي
ٿيا	رَسِيلا	رحمانَ	سين،	سَڳَرُ	سونهِينِ جي،
پا سَا ڌي	پا پا	مي	ڌي ني رَي	مَا گَي پَا	سَا
آئيُون	تنين	کي،	واڌايون	وِصال	جون.

(23)

رَي رَي سَا	ڌي پا	رَي سَا پا ڌي	رَي سَا	پا ڌي	ني رَي گَي
اَکرَ	پڙهي	اَڀاڳِيا!	قاضِي	ٿئين	ڪِياءِ؟
پا سَا ڌي	پا	پا مي ڌي	ني رَي	ما گَي	مَي رَي گَي
ڀـيرِئين	۽	ڀانـئِئين،	ايڏان	اِئن	نه آءُ!
پا سَا	ڌي پا پا	مي ڌي	ني رَي	ما گَي مَي	ني ڌي ني رَي سا
اِنَ	سُرڪِيءَ	سندو	ساءُ،	پڇج	عَزازِيل کي.

(24)

رَي رَي سَا	ڌي پا رَي سَا	پا ڌي	رَي سَا ڌي	ني رَي گَي گَي
عاشق	عَزازِيل،	ٻيا	مڙيئي	سَڌڙِيا،
پا سَا	ڌي پا	پا مي ڌي	ني رَي گَي	رَي ني رَي سَا
منجھان	سِڪَ	سَبِيلَ،	لعنتِي	لال ٿيو.

(25)

پا	پا	سَا ني رَي	رَي سَا ني	ڌي ڌي ني	ڌي ني رَي گَي
جو	مون	پڙهيو	پاڻ لَئ،	سبقُ	سابِقُ جو،
سَا سَا	مَي پَا مَا	رَي گَي ني	رَي سَا	گَي	ني رَي
پهرين	سُڃاتم	پانهنجي،	نفسَ	جو	نِهو،
رَي	رَي سَا ڌي	پا پا ما پا	سَا	ني ڌي ني	گَي رَي مَي گَي
جِي	عَرفانُ	اَصَل ۾،	ٿي	رُوحن	روز ڪيو،
پا پا	ني ڌي ني	رَي رَي	مَي گَي رَي	گَي ني	ڌي ني رَي سَا
وري	وَرَقُ	پيو،	گڏيم	وَڍُ	وصال جو.

(26)

پا پا سَا	ني رَي	رَي سَا ني	ڌي ڌي	ني ڌي	ني رَي گَي
اکَرَ	ڇُتي	هيڪڙي،	ٻَهون	جي نه	ٻُجهن،
سَا سَا	مَي پا	مَا رَي گَي	ني رَي	سَا ني رَي	گَي رَي سَا
ڪوهُ	ڪبو	کي تن،	سڄي	سُڻائي	ڳالهڙي.

(27)

پا پا سَا	ني	رَي رَي سَا	ني ڌي ڌي	ني ڌي	ني رَي گَي گَي
پَڙهيو	ٿا	پڙهن،	ڪَڙهن	ڪين	قُلُوب ۾،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا	مي ڌي	ني ڌي رَي	گَي رَي ني رَي سَا
پاڻان	ڏوهَ	چڙهن،	جئن	وَرَقَ	ورائين وِتَـــرا.

(28)

پا پا سَا	ني رَي رَي سَا ني	ڌي ڌي ني	رَي گَي رَي	گَي رَي	گي
پَڙهيو	پڙهيجاءِ،	سبق	اِنهيءَ	سُورَ	جو،
سَا سَا	مَي پَا مَا رَي	گَي ني رَي	سَا ني ڌي	پا سَا	ني رَي گَي
ميمُ	رکجان	من ۾،	اَلف	تنهن	اَڳيان،
رَي رَي	سَا ڌي پا پا	ما پا	پا سَا	ني ڌي ني	رَي سَا
چِتان	چوريجان،	اِها	لات	لطيف	چئي.

(29)

پا پا	سَا ني	رَي رَي سَا ني	ڌي رَي ني	رَي گَي	گَي رَي گَي
اَکر	پڙه	اَلف جو،	وَرَقَ	سڀ	وسار،
پا ني سَا	سَا	پا ڌي پا	مي ڌي	ني ڌي رَي	گَي رَي سَا
اَنـــدر	تون	اُجار،	پنا	پڙهندين	ڪيترا.

(30)

پا سَا پا سَا	سَا ني رَي	رَي سَا ني	ني ڌي رَي ني	رَي گَي	رَي گي
جئن جئن	وَرَقَ	وَرائِين،	تئن تئن	ڏٺو	ڏوهُ،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا مي ڌي	ني ني ڌي رَي	مَي گَي	رَي گَي رَي سَا
تنهن	ڪَهڻِيءَ	ڪبوڪوهُ؟	جي رهڻِيءَ	رهيو	نه سُپرين.

(31)

پا سَا پا	سَا سَا ني	رَي رَي	سَا ني	ني ڌي	رَي گَي رَي گَي
ڪاتِبَ!	لِکِين	جئن،	لايو	لامُ	اَلف سين،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا	مي ڌي	ني رَي	گَي رَي سَا
اَسان	سڄڻُ	تئن،	رهيو	آهي	روح ۾.

(32)

پا پا	سَا	ني رَي	رَي سَا ني	ني ڌي	رَي ني رَي گَي گَي
ڪوه	ٿو	ڪاڳر	ڪورِئين؟	ويٺو	وڃائين مَسُ،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا	مي ڌي	ڌي ني رَي	گَي رَي سَا
ڏورِ	تِيائين	ڏَسُ،	اَکَر	جيائين	جُــــڙيا.

(33)

پا پا	سَا ني رَي	رَي سَا ني ڌي	رَي ني	رَي گَي رَي	مَي گَي رَي گَي
تهڙا	چالِيها	نه چالِيھَ،	جھڙو	پسڻ	پرينءَ جو،
سَا سَا	مَي پَا مَا	رَي گَي ني	رَي سَا	ني ڌي پا	رَي گَي
ڪهڙي	ڪاتِبَ!	ڪَرِئين،	مٿي	پنن	پِيههَ،
رَي	رَي رَي سَا	ڌي پا ما پا	سَا ني ڌي ني	رَي گَي مَي	گَي رَي سَا
جي	ورقَ	وارين ويہَ،	ته اکر	اهوئي	هيڪڙو.

(34)

پا پا	سَا ني	رَي رَي	سَا ني ڌي	رَي ني	رَي گَي رَي مَي گيَ
تَنُ	کُڏِي،	مَنُ	حُجرو،	ڪيم	چاليها رَکُ،
سَا سَا مَي	پَا مَا رَي	رَي گَي نَي	رَي سَا ني	ڌي پا	رَي گَي رَي
ڪوه نه	پُوڄيو	پُوڄئين،	اَٺـئِي	پهر	اَلَکُ؟
رَي رَي	رَي سَا	ڌي پا ما	پا سَا ني ڌي	رَي گَي	گَي رَي سَا
تان تون	پاڻُ	پَرَکُ!	سَڀَڪَنهن	ڏانهن	سامهون.

(35)

پا پا سَا ني	رَي رَي	سَا ني	ڌي	رَي ني	ڌي ني رَي گَي
سَڀَڪنهن	ڏانهن	سامهون،	ڪو	هنڌ	خالِي ناهِ،
سَاسَامَي پا	مَا رَي گَي	ني رَي	سَا	ني ڌي رَي	ني رَي گَي رَي
اَحَدا جي	اَرَکَ	ٿيا،	سي	ڪانئرَ	ڪبا ڪانھِ؟
رَي رَي سَا	ڌي پا	ما پا سَا ني	ڌي	ني ڌي ني رَي گَي	ني رَي سَا
مُحبُّ	منجھين	مَنَ مانھِ،	مون	اَڄاڻندِيءَ	اُجِھيو.

وائي-1

آستائي: وَٺَڙيو هوتَ وڃن، وو!

سنچائي: جهليان پليان، هينئڙو نه رهي!

انترو (1) آئون جنين جي آهيان، ڪَڙي مَ ٿيان تن،

انترو (2) گهوريان گهڻي ڀَتِئين، سندي ٻاجهه ٻين،

انترو (3) مَرُ مران، مارينِ مون، پرزا پرزا ڪن،

انترو (4) آئون مُيائي گهوري، جي مان محب مِلَن.

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گي

وَ

ٺِ

ڙيو

هو

ڃن

وو

نِي

سَا

ني

ڌي

پا

ڌي

مي

ري

مي

ڌي

پا

ما

ري

سا

جهه

لِ

يان

پَ

لِ

يان

ههِ

ينئـ

ڙو

نَ

رَ

هي

سا

گي

پا

وَ

ڙيو

انترو (1) آئون جنين جي آهيان، ڪَڙي مَ ٿيان تن،

پا

مي

پا

گي

ما

ني

ڌي

سَا

ني

پا

رَي

ئون

نين

جي

هه

يان

رَي

سَا

رَي

سَا

ني

ڌي

ني

سَا

پا

ني

رَي

ڌي

ني

پا

ئون

نين

جي

ههِ

يان

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گَي

ڙي

مَ

ٿِ

يان

تِن

وو

سَا

گَي

پا

ٺِ

ڙيو

انترو (2) گهوريان گهڻي ڀَتِئين، سندي ٻاجهه ٻين،

پا

مي

پا

گي

ما

ني

ڌي

سَا

ني

پا

رَي

گهو

رِ

يان

گهه

ڻي

ئين

رَي

سَا

رَي

سَا

ني

ڌي

ني

سَا

پا

ني

رَي

ڌي

ني

پا

گهو

رِ

يان

گهه

ڻي

ئين

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گَي

سن

دي

ٻا

جهه

ٻِ

ين

وو

سَا

گَي

پا

ٺِ

ڙيو

انترو (3) مَرُ مران، مارينِ مون، پرزا پرزا ڪن،

پا

مي

پا

گي

ما

ني

ڌي

سَا

ني

پا

رَي

مَ

رُ

مَ

ران

ما

رِي

نَ

مون

رَي

سَا

رَي

سَا

ني

ڌي

ني

سَا

پا

ني

رَي

ڌي

ني

پا

مَ

رُ

مَ

ران

ما

رِي

نَ

مون

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گَي

پُ

زا

پُ

زا

ڪَ

نَ

وو

سَا

گَي

پا

ٺِ

ڙيو

انترو (4) آئون مُيائي گهوري، جي مان محب مِلَن.

پا

مي

پا

گي

ما

ني

ڌي

سَا

ني

پا

رَي

ئون

مُ

يا

ئي

گهو

ري

ئون

مُ

يا

ئي

گهو

ري

رَي

سَا

رَي

سَا

ني

ڌي

ني

سَا

پا

ني

رَي

ڌي

ني

پا

ئون

مُ

يا

ئي

گهو

ري

ئون

مُ

يا

ئي

گهو

ري

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گَي

جي

مان

مُ

مِ

لن

وو

سا

گي

پا

ني

ڌي

ني

سَا

ڌي

ني

پا

گي

ٺِ

ڙيو

هو

وَ

ڃن

وو

سَا

گَي

پا

ٺِ

ڙيو

وائي-2

آستائي: وِسارج مَ ويڻَ

سنچائي: جوڀن ٻه ٽي ڏينهڙا.

انترو (1) لوٺـيُون سَهَنِ لوڪ جا، وِهاڻِيءَ ٿيون ويڻَ،

انترو (2) اصل اَسارِيُنِ جا، سُتي وِيَڙا سيڻَ،

انترو (3) جيڏيون! جي مان وِسَهو، ننڊ مَ هيريو نيڻَ،

انترو (4) راتڙيُون جاڳن جي، سي آئُون ڪندڙي سيڻَ،

انترو (5) آڌيءَ رات اُٿِي ڪري، جھل تون نِنڊان نيڻَ.

مي

گي

ري

گي

پا

ني

ري

سا

ري

ني

سا

ري

وي

جو

ٻه

ٽي

ڏِ

ينهَه

ڙا

وِ

سا

مَ

ما

گا

وي

ڻَ

جو

انترو (1) لوٺـيُون سَهَنِ لوڪ جا، وِهاڻِيءَ ٿيون ويڻَ،

ڌن

تا

ڌن

تا

ڌن

تا

ڌن

تڪ

تِن

تڪ

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني

ڌي

ري

سا

ري

ني

سا

ري

لو

ٺِ

يُون

سَ

هه

نِ

لو

جا

وِ

ها

ڻِي

ءَ

ٿيون

مي

گي

وي

ڻَ

جو

انترو (2) اصل اَسارِيُنِ جا، سُتي وِيَڙا سيڻَ،

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني

ڌي

ري

سا

ري

ني

سا

ري

اَ

صَ

لَ

اَ

سا

رِ

يُ

نِ

جا

سُ

تي

وِ

ڙا

مي

گي

سي

جو

انترو (4) راتڙيُون جاڳن جي، سي آئُون ڪندڙي سيڻَ،

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني

ڌي

ري

سا

ري

ني

سا

ري

را

تِ

ڙِ

يُون

جا

جي

سي

آئون

ڪن

ڙي

مي

گي

سي

جو

انترو (5) آڌيءَ رات اُٿِي ڪري، جھل تون نِنڊان نيڻَ.

جهِن

تا

جهن

تا

جهِن

نڪ

تنگ

جهِن

تڪ

تِن

تڪ

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني

ڌي

ري

سا

ري

ني

سا

ري

ڌيءَ

را

اُ

ٿِي

ڪَ

ري

جَهه

لَ

تون

نن

ڊان

مي

گي

ري

گي

سا

ني

ري

سا

ري

ني

سا

ري

ني

جو

ٻه

ٽي

ڏِ

ينهه

ڙا

وِ

سا

مَ

مي

گي

وي

جو

لطيفيات

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

اُستاد امير علي خان

فنونُ لطيفَ ۾ موسيقيءَ جو برتر درجو مڃيو ويو آهي. اِنهيءَ ڪري به ته ادب ۽ مصوري ماڻهن سان هيڪل، پر موسيقي ساڻن اجتماعي مخاطب ٿئي ٿي. انگريزيءَ ۾ فنَ لطيفَ جي اِنهن ٽن قسمن- ادبَ، مصوريءَ ۽ موسيقيءَ کي ’Three Arts‘ يعني ’ٽي (لطيف) فَنَ‘ ٿو سڏجي. رقص، ڊراما...

داستان پنجون

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

ھن ڪِتاب ۾