Video

داستان ٽيون

گَي ري گَي	مي گي	مَي مَي	مَي گي	رَي	مَي گَي گَي
اُٿياري	اٿي	وِيا،	مَنجھان	مُون	آزارَ،
رَي سَا سَا	پا	ڌي ڌي پا پا	پا ڌي ري	ڌي	رَي سَا سَا
حبيبَ	ئي	هڻِي ويا،	پِيڙا	جي	پَچار،
مي مي گي گي	گي مي گي	گي گي مي	گي مي	ڌي ڌي	پا
طَبيبن	تَنوارَ،	هَڏِ نه	وڻي	هاڻِ	مون.

(2)

رَي ري	رَي مي گي	پا مي	گي	گي رَي گي	مي	رَي گي ري
هَڏِ	نه وڻي	هاڻِ	مون،	ويڄنِ	جي	وِصالَ،
رَي رَي	گي رَي گي	پَا مي	گي گي رَي	گي	مي گي	رَي سَا
هِنَ	منهنجي	حالَ،	حَبِيبُ	ئي	هادِي	ٿِيو.

(3)

گيَ گَي رَي	گي	پا مي	پَا سَا	پا مي گي گي	پا سَا
حَبِيب	ئي	هادِي	ٿِيو،	رَهَنُما	راحَتَ،
پا مي گي	گي رَي مَي	مي گي رَي گي	گي ري	گي سَا	رَي رَي
پِيڙا	نِيائِين	پاڻ سين،	لائي	ڏيئي	لَتَ،
مي مي	گي رَي	گي گي رَي	مي گي رَي گي	گي ري	سا پا سَا
سُپيـ	ـريان	صِحتَ،	ڏِنيمَ	منجهان	ڏکَندي.

(4)

رَي رَي	رَي گي	مي پَا مي	گي گي	رَي گي	رَي رَي سَا
اَورِ	ڏُکَندو	اُو ٿئي،	هادِي	جنهن	حَبِيبُ،
مَي مَي	گَي رَي گي گَي	رَي رَي گي	گَي گَي	رَي گي	سا رَي رَي
تِرُ	تَفاوتُ	نه ڪري،	تنهنکي	ڪو	طَبِيبُ،
مي مي گي گي	رَي گي گي	مي گي ري	مي گي رَي	ساپاسَا
رَهَنُما	رَقِيبُ،	ساٿَرِ	صِحتَ	سُپِرين.

(5)

مَي مَي مَي	مَي گيَ رَي	رَي گي رَي	سَا ني	پا	رَي رَي سَا
ساٿَرِ	صِحتَ	سُپِرِين،	آهي	نه	آزارُ،
رَي رَي سَا سَا	سَا سَا	رَي رَي	رَي سَا	ني ڌي پَا	رَي رَي سَا
مجلسَ	ويرَ	مِٺو	ٿئي،	ڪوٺِيندي	قَهارُ،
رَي سَا رَي	رَي گَي	رَي رَي	سا پا	رَي رَي	گي رَي ري سَا
خَنجرُ	تنهن	خُوب	هڻي،	جنهن سين	ٿئي يارُ،
رَي سَا سَا	ني ڌي	پَا پَا ڌي	پَا پَا ڌي	ني ڌي	رَي رَي سَا پا
صاحِبُ	رَبُّ	ستَّارُ،	سوجھي	رَڳُون	ساهَ جون.

(6)

مَي مَي	مي گي	رَي رَي گي	رَي سَا	ني ڌي	پَا رَي	رَي سَا رَي
رَڳُون	ٿيون	ربابُ،	وَڄَنِ	ويلَ	سَڀَ	ڪَنهِين،
رَي رَي سَا	سا سا گي	رَي	رَي گي	رَي سَا ني	ڌي	رَي رَي سَا
لُڇَڻُ	ڪُڇَڻُ	نه	ٿِيو،	جانِبُ	ري	جَبابُ،
رَي رَي	سا سا	رَي رَي گي	رَي سَا ني	ڌي ڌي پا	ڌي پَا	رَي رَي سَا
سوئِي	سَنڌِ	يندُم	سُپِرِين،	ڪَيسِ	جنهن	ڪَبابُ،
رَي سَا	ني ڌي	پَا پَا پَا	پَا ڌي	پَا ڌي ني	رَي ني	رَي سَا
سو ئِي	عينُ	عَذابُ،	سو ئِي	راحَتَ	رُوحَ	جي.

(7)

گَي گَي	رَي گَي	مَي گَي	گَي مي	مي گي رَي	مَي گَي مَي گَي رَي
سوئِي	راهَ	رَدِّ	ڪري،	سوئي	رَهَـــنُــــــماءُ،
رَي سَا پا پا	ڌي	ڌي پَا ڌي	پا ڌي ڌي ري	ري	سا سا پا
وَ تُعِزُّ	مَنۡ	تَشَاءُ،	وَ تَـــــذِلُّ	مَنۡ	تَشَاءُ.

(8)

گَي گَي رَي	گَي مَي گي مَي	مَي گَي رَي	گَي	مَي گَي مَي گَي	گَي
پَرِ ۾	پُڇيائون،	عشقَ	جي	اَسبابَ	کي،
رَي سَا	پَا ڌي	ڌي ڌي پا	پا	پَا ڌي	رَي رَي سا سَا
دارُون	هِنَ	دَردَ	جو،	ڏاڍو	ڏَسِيائُون،
رَي رَي سَا	سا پا ڌي	ڌي	پَا مي	رَي گي	مي گَي
’آخِرُ	وَالعَصَر‘	جو،	اِيئن	اُتا	ئُون،
مَي گَي	گَي مَي	گَي گَي	مَي گَي	مَي	ڌي ڌي سَا
تِهان	پوءِ	آئُون،	سِڪان	ٿي	سَلام کي.

(9)

رَي رَي	گَي گَي	رَي رَي گَي	گَي	رَي سَا	ڌي پا	رَي رَي سَا رَي
سِڪِين	ڪُہ	سَلامَ	کي،	ڪَرين	ڪُہ	نه سَلامُ؟
رَي رَي سَا سَا	سَا رَي	رَي گَي گَي	پَا پَا	ڌي ني	ني ڌي	رَي رَي سَا
ٻيا دَرَ	تن	حرامُ،	اِيُ	دَرُ	جنِين	ديکيو.

(10)

ميَ مَي مَي	مَي گَي	رَي رَي	رَي سَا	ڌي پَا	رَي رَي سا
مِٺايان	مِٺو	گهڻو،	ڪَڙو	ناه	ڪَلامُ،
رَي سَا ني	ڌي	پَا پَا پَا	پَا پَا ڌي	ڌي ني	ني رَي سَا
سُڪُوتُ	ئِي	سَلامُ،	پِريان	سَندي	پارَ جو.

(11)

مَي مَي	گَي رَي	رَي گَي	سا	رَي سَا ني	رَي رَي سَا
پِريان	سَندي	پارَ	جي،	مڙيئي	مِٺائي،
رَي سَا	ني ڌي پا	پَا ڌي	پَا	ني رَي	رَي سَا
ڪانهي	ڪَڙائي،	چَکِين	جي	چيتُ	ڪري.

(12)

مَي مَي	گَي رَي	رَي گَي	رَي سَا	گَي رَي	رَي گَي	ري سَا
ڄاڻي	ٻُجهي	جن،	توسين	سُور	سَڄَ	ڪَئي،
رَي	سَا ني	ني ڌي پا	پا	پا ڌي	ڌي ني رَي	رَي سَا
تون	ڪيئن	سنديون	تن،	پَرسين	پَچارُون	ڪَرين.

(13)

گَي	رَي گَي	مَي	گَي مي	مي گي ري گي	مي گي	مَي گَي گَي
تو	جنين	جي	تاتِ،	تن پڻ	آهي	تنهنجي،
ري سَا	سَا پَا سَا	ڌي پا ڌي	پا	پا ڌي	رَي رَي ني ني	رَي سَا
فَاذ	کُرُوني	اَذکر	کُم،	اِيَ	پَروڙِجِ	باتِ،
رَي سَا	ني ڌي	پَا پَا	پَا پَا	ڌي پا ني رَي ني	رَي ني ري	سا
هَٿِ	ڪاتي	ڳَڙ	واتِ،	پُڇَڻُ پَرِ	پِرِينِ	جي.

(14)

مَي مَي گَي رَي	گَي رَي رَي	رَي سَا	ڌي پا	رَي رَي	رَي سَا
حَبِيبَن	هيڪارَ،	مَنجهان	مِهَر	سَڏُ	ڪِيو،
رَي سَا	ني ڌي	ڌي پا ڌي	پا ني رَي	ني رَي رَي	سَا سَا
سو مون	سڀ	ڄمارَ،	اورڻ	اهوئي	ٿيو.

(15)

مَي گَي ري	گَي رَي رَي	سَا	ڌي	ڌي پا رَي	رَي سَا رَي
پاٻوهي	هيڪارَ،	مون	کان	پُڇيو	سَڄَڻين،
رَي سَا ني	ڌي ڌي پا ڌي	پا ني	رَي	ني رَي	سَا سَا
اَلَستُ	بِربِکمُ،	چَيا	ئون	جنهن	وارَ،
رَي سَا	ني ڌي	پا پا پا		ڌي پا ني رَي ني	رَي سَا پا
سَندي	سورَ	ڪِنارَ،	تَنَ	تَڏاهڪُون	نه لهي.

(16)

مي مي مي گي	رَي رَي گي	رَي سَا	ڌي پا	رَي رَي سَا	سَا
پاٻوهِيو	پُڇَنِ،	ڪِٿي	هَٿُ	حبِيبَ	جو؟
رَي رَي	سَا سَا	رَي رَي سَا	رَي سَا	ڌي پَا ڌي	رَي سَا
نيزي	هيٺان	نِينهن جي،	پاسي	پاڻُ نه	ڪَنِ،
رَي سَا رَي	پا ڌي ڌي	ڌي پا ڌي	پا ڌي	پا ڌي	رَي رَي سَا
عاشقَ	اَجَلَ	سامُهان،	اُوچي	ڳاٽَ	اَچنِ،
رَي سَا رَي	ني ڌي ني	پَا پَا	پَا پَا ڌي	پَا ڌي	ني رَي ني سَا
ڪُسَڻُ	قُربُ	جَنِ،	مَرَڻُ	تَنِ	مُشاهِدو.

(17)

مَي مَي	مَي گَي	رَي گَي رَي	رَي سَا	ني ڌي پا	رَي سَا
ڪوٺي	ڪُهي	سُپِرِين،	ڪوٺي	ڪُهڻَ	ساڻُ،
رَي رَي	سَا سَا	رَي گَي رَي	سَا ني	ڌي پا ڌي	رَي سَا
نيزي	هيٺان	نِينهَن جي،	پاسي	ڪَر مَ	پاڻُ،
رَي سَا	ني ڌي پا	پا پا	پا پا ڌي	پا ڌي ني	ني ري سَا
ڄُلُ،	وِڃائي	ڄاڻُ،	عاشَق!	اَجَلَ	سامُهون.

(18)

مَي مَي مَي	مَي گَي رَي گي	رَي	رَي سَا	ني ڌي پَا	رَي سَا
ڪوٺڻُ	قَريبَنِ	جو،	عينُ	تَڙڻُ	آهِ،
رَي رَي	سَا سَا	رَي رَي گي	رَي سَا	ني ڌي پا	رَي سَا
اِيَ	اُلٽي	ڳالَهِڙي،	سِڪَ	وَرَندي	ساهِ،
رَي سَا رَي	ني ڌي ني	پَا پَا	پَا پَا ڌي	پَا ڌي ني	رَي ني سَا
آسَرَ	هَڏِ مَ	لاهِ،	ڇِنَڻُ	ڳَنڍَڻُ	اُنِ جو.

(19)

مَي مَي مَي	مَي گَي	رَي رَي رَي گَي رَي	رَي رَي	سا ني ڌي	پا	رَي رَي سَا
ڪُهَنِ	تان	ڪَرَ لَهَنِ،	ڪَرَ	لَهَنِ	تان	ڪُهن،
رَي سَا	ني ڌي	پَا پَا پَا	پَا ڌي	پَا ڌَي ني	رَي ني	رَي
سيئِي،	ماءِ!	مُهَنِ،	سيئي	راحتَ	روحَ	جي.

(20)

مي مي	مي گي	رَي رَي	گي رَي	سَا ني	پا	رَي سَا سَا
ڪُهي،	سو	ڪَرَ	لَهي،	ڪوٺي	سو	قَريبُ،
رَي رَي	سَا سَا رَي	رَي گَي گَي	رَي سَا	ني ڌي	رَي رَي سَا
اِها	عادتَ	سِکيو،	هَر	زَمان	حبـيبُ،
رَي سَا	ني	ڌي پا پا	پَا ڌي	پا ڌي ني	رَي ني	سَا
تِڇي	سو	طَبيبُ،	سوئي	راحتَ	روحَ	جي.

(21)

گَي گَي گَي	رَي	مَي گَي مَي	مَي گَي	رَي گي	مَي گَي	مَي گَي مَي گَي
ڪُهَنِ	۽	ڪوٺينِ،	اِي	پَرِ	سندي	سَڄَڻين،
رَي سَا پَا	ڌي ڌي پا	پا ڌي پا	پا ڌي	رَي رَي ني	سَا سَا پا
سُوريءَ	چاڙهيو	سُپِرين،	ڏَنڀَ	ڏِهاڻي	ڏِينِ،
مي مي	مي گي گي	مي گي	مي گي	مي گي مي گي	ڌي ڌي	پا
ويٺا	وِرهُ	وَٽِينِ،	آءُ	واڍوڙِيا!	وِهاءِ	تون.

وائي

آستائي: ٿيندو تن طَبِيبُ،

سنچائي: داروُن مُنهنجي دردَ جو.

انترو(1): ٻُڪِي ڏِيندَمُ ٻاجَهه جِي، اَچِي شالَ عَجِيبُ.

انترو(2): پِرِين اَچي پاڻِ ڪِيو، سَندو غورَ غريبُ.

انترو(3): ڏُکندو سڀوئي ڏورِ ڪِيو، مَنجهؤن تَنَ طَبيبَ.

انترو(4): اَدِيُون شاهُ لطِيفُ چَئي، هاتِڪُ آهَ حَبِيبُ.

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني ڌي

ٿين

دو

تَ

ن ط

ني

ڌي

پا

مي

ري

گي

مي

پا

مي

ري

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني ڌي

بِي

بُ

ٿين

دو

ن ط

سا

سا ني

پا

پا مي

مي

ڌي

دا

رُون

مُنهن

جي

ني

ڌي

پا پا

ري

پا

ري

مي

سا

سا ني

پا

پا مي

مي

ڌي

دَ

رَ

دَ

جو

ٿين

دو

ن ط

ني

ڌي

پا

مي

بي

انترو(1): ٻُڪِي ڏِيندَمُ ٻاجَهه جِي، اَچِي شالَ عَجِيبُ.

سا

گي

ري

گي

ٻُ

ڪِي

ِين

دَ

مُ

رَي

ني

ڌي

پا

رَي

سا

پا

ني

ڌي

ني

سا

ٻا

جهه

جي

ٻُ

ڪي

ِين

دَ

مُ

سا

ني

ڌي ني

ري گي

رَي

سا

ني

ڌا

پا

پا پا

مي گي

ما

گا

مي ڌي

ني ڌي

ٻا

جهه

جي

اَ

چي

شا

ل عَ

ني

ني ڌا

پا

ري

پا

ري

ما

سا

پا

ما

گا

ما

مي ڌي

ني ڌي

جي

بُ

ٿِي

ِين

دو

ن ط

انترو(2): پِرِين اَچي پاڻِ ڪِيو، سَندو غورَ غريبُ.

سا

گا

ري

گا

رين

چي

ري

ني

ڌا

پا

ري

سا

سَا

گَي

ري

گي

پا

يو

ِين

اچي

پا

سا

ني

ڌي ني

ري گي

ري

سا

ني

ڌا

پا

پا پا

ما گي

ما

گا

مي ڌي

ني ڌي

ڪَ

يو

سَ

دو

غو

رَ

ري

انترو(3): ڏُکندو سڀوئي ڏورِ ڪِيو، مَنجهؤن تَنَ طَبيبَ.

سا

گا

ري

گا

ڏک

ندو

سڀو

ئي

ري

ني

ڌا

پا

ري

سا

سَا

گَي

ري

گي

ڏو

رِ

يو

ڏکن

دو

سڀو

ئي

ڏو

سا

ني

ڌي ني

ري گي

ري

سا

ني

ڌا

پا

پا پا

ما گي

ما

گا

مي ڌي

ني ڌي

ڪَ

يو

من

جهه

ؤن

تن

بِي

انترو(4): اَدِيُون شاههُ لطِيفُ چَئي، هاتِڪُ آهَ حَبِيبُ

سا

گا

ري

گا

اَ

دِ

يُون

شَا

ههُ

لَـ

ري

ني

ڌا

ري

سا

سَا

سا

گي

ري

گي

طِيـ

ـفُ

چَـ

ـئي

اَ

دِ

يُون

شا

هه

ري

ني

ڌا

ري

سَا

گا

ري

گي

طيـ

فُ

چَـ

ئي

هَا

تِـ

ڪُ

هه

حـ

ني

ڌَا

پَا

مَا

رَي

گَا

مَا

پَا

ما

ري

پا

مي

گي

مي

ڌي

ني ڌي

بي

بُ

ٿِي

ِين

دو

ن ط

لطيفيات

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

اُستاد امير علي خان

فنونُ لطيفَ ۾ موسيقيءَ جو برتر درجو مڃيو ويو آهي. اِنهيءَ ڪري به ته ادب ۽ مصوري ماڻهن سان هيڪل، پر موسيقي ساڻن اجتماعي مخاطب ٿئي ٿي. انگريزيءَ ۾ فنَ لطيفَ جي اِنهن ٽن قسمن- ادبَ، مصوريءَ ۽ موسيقيءَ کي ’Three Arts‘ يعني ’ٽي (لطيف) فَنَ‘ ٿو سڏجي. رقص، ڊراما...

داستان ٽيون

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

ھن ڪِتاب ۾