Video

داستان پهريون

(1)

پا	سَا ني رَي	سَا	ڌي رَي سَا	سَا	ني ني سَا	پا	ڌي پا
تون	حبيبَ!	تون	طبيبُ،	تون	دَردَ	جي	دوا،
پا ني سَا	سَا پا پا	ڌي ڌي	پا	مي ڌي پا	سَا	پا ني رَي
جانِبَ	مُنهنجي	جيءَ	۾،	آزر	جا	انواع،
پا ني ني	رَي	رَي سَا	پا پا	ڌي پا مي رَي	سَا
صاحِب!	ڏي	شِفا،	ميان!	مريضن	کي.

(2)

پا	سَا ني رَي	سَا	ڌي رَي سَا	سَا	ني ني سَا	پا	ڌي پا
تون	حبيبَ!	تون	طبيبُ،	تون	دَردَ	جو	دارون،
پا ني	سَا پا پا	ڌي ڌي	پا	ما ني ڌي پا	پا ني رَي
دوا	آهِينِ	دل	کي،	تنهنجون	تنوارون،
پا ني ني	رَي	رَي سَا	پا پا	ڌي ڌي	ڌي پا مي	رَي	ني سَا
ڪريان	ٿِي	ڪارُون،	جِئن	ٻُڪِي	ٻينئون	نه	ٿئي.

(3)

پا	سَا ني رَي	سَا	ڌي رَي سَا	ني سَا	پا ڌي	ڌي پا
تون	حبيبُ	تون	طبيبُ،	تون ئي	ڊٺنِ	ڊَبُ،
پا	ني سَا	پا	پا ڌي ڌي	پا ني	پا ني	ني رَي
تون	ڏئين	تون	لاهئين،	تون ئي	هادِي	ربُ،
پا ني ني	رَي رَي	سَا پا پا	ڌي ڌي	ڌي پا مي	رَي ني	ڌي ني رَي سَا
آهِم	اِيءُ	عجبُ،	جئن	وارِيو	ويڄَ	وِهارِئين.

(4)

پا	سَا ني رَي	سَا	ڌي رَي سَا	سَا	ني سَا	پا	ني سَا ڌي پا
تون	حبيبُ	تون	طبيبُ،	تون	داروُن	کي	دَردن،
پا	ني سَا	پا	پا ڌي ڌي	پا ني پا	ني	پا ني ني رَي
تون	ڏئين	تون	لاهئين،	ڏاتَرَ	کي	ڏُکَندَنِ،
پا ني ني	رَي رَي سَا	پا پا ڌي	ڌي ڌي	پا ني	پا ني	ڌي ني رَي	گَي رَي سَا
تڏِهن	ڦَڪِيُون	فَرقُ	ڪَنِ،	جڏهن	اَمر	ڪرَيو	اُن کي.

(5)

ڌي	ڌي	ني سَا	سَا سَا مَي	گَي مَا	رَي	ني ڌي ني	رَي
جان	ڪي	ڪري	طبِيبُ،	داروُن	هِن	دردَ	جا،
پا ني سَا	سَا	سَا پا پا	ڌي ڌي پا مي	ڌي پا	رَي سَا
هڻيو	سي	حبيبُ،	اُکوڙِيو	اَڌَ	ڪري.

(6)

پا پا	سَا ني رَي	سَا ڌي	رَي سَا	سَا ني سَا	پا	ني سَا	ڌي پا
هَڻُ	حبيبَ	هٿ	کڻِي،	ٿيڪ	مَ	ٿورو	لاءِ،
پا ني ني	رَي رَي سَا	پا پا	ڌي ڌي	پا	ني پا	ني سَا
پريمَ،	تُنهنجي	گهاءِ،	مَران	ته	مانُ	لهان.

(7)

پا پا	سَا ني رَي	سَا ڌي	رَي سَا	سَا ني	سَا	رَي ني	ني رَي
هَڻُ	حبيبَ	هٿُ	کڻِي،	دِل	۾	ڌِيري	دانہَن،
پا ني	سَا	پا پا	ڌي پا	پا ني پا	ني پا	ني	ني رَي
ڪُڇان	تان	ڪُوڪَ	ٿئي،	صبرُ	آئون	نه	سَهان،
پا ني ني	رَي	رَي سَا	پا پا	ڌي	ڌي ڌي	پا ني پا	گيَ رَي سَا
ڪِنهن	کي	ائن	چوان،	ته	مونکي	مارِيو	سڄڻين.

(8)

پا پا	سَا ني رَي	سَا ڌي	رَي سَا	سَا ني	رَي رَي	ني رَي
هَڻُ	حبيبَ	هٿُ	کڻِي،	ٻنگان	لهي	ٻاڻُ،
پا ني سَا	پا	پا ڌي	پا پا	ني پا	ني ني	ني رَي
ماڳهين	مون	مِنهن	ٿئي،	جهوليءَ	وجهان	پاڻُ،
پا ني ني رَي	رَي سَا پا	پا ڌي	ڌي	ڌي ڌي پا ني	گَي	رَي سَا
اِن پَرِ	ساجَنَ	ساڻُ،	مانَ	مقابلو	مون	ٿئي.

(9)

ڌي ڌي	ني ني سَا	رَي سَا ني	سَا سَا مَا	گَي مَي	گيَ رَي	پا
جِت	حبيبَ	هَڻَنِ،	نائُڪَ	ڀَري	نينهن	جي،
پا ني	سَا سَا سَا پا	پا پا	ڌي پا	ني رَي سَا
تِتي	طبيبنِ،	وِڄا	وڃي	وِسري.

(10)

ڌي ڌي	ني	ني سَا رَي	سَا ني سَا سَا	مَا گي	ني رَي
هڻين	جي	حبِيبَ،	مَحبتِي	مَيا	ڪري،
پا ني	سَا	سَا سَا پا	پا پا	ڌي پا ني	رَي	گَي	رَي ني سَا
پُڇان	ڪِين	طَبيبَ،	هوند	گهائنِ	سين	ٿِي	گهاريان.

(11)

پا پا	سَا ني	رَي رَي	سَا ني	ڌي ڌي ني رَي	گَي سَا رَي
چوري	چَنگُ،	ٻنگُ	لَهِي،	حبِيبنَ	هنيوسِ،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا	مي ڌي ني ڌي	ني رَي	گَي سَا
ٻُجهان	ٻاڻُ	لڳوسِ،	ڪانارِيو	ڪَرَ	کڻي.

(12)

پا پا سَا ني	رَي رَي سَا ني	ڌي رَي	ني رَي	گَي رَي سَا	رَي
ڪانارِيا	ڪُڻِڪَنِ،	جنِين	لوهُ	لِڱَنِ	۾،
سَا سَا مَي پَا	مَا	رَي گَي ني رَي	سَا ني	ڌي پا	سَا ني رَي
محبتَ	جي	ميدان ۾،	پِيا	لالَ	لُڇَنِ
رَي رَي	سَا ڌي پا	پا ما پا	پا سَا	ني ڌي ني	گَي رَي
پاڻهي	ٻَڌَنِ	پَٽِيُون،	پاڻِهي	چِڪيا	ڪنِ،
پا پا	ني ڌي ني رَي رَي	مَي گَي	رَي گَي ني	رَي گَي سَا
وَٽان	واڍوڙِينِ،	رهي	اچجي	راتَڙِي.

(13)

رَي رَي	سَا ڌي پا	رَي سَا پا	ڌي رَي	رَي سَا پا پا سَا	ني رَي گَي
رهِي	اچجي	راتَڙِي،	تنِ	واڍوڙِين	وَٽاءِ،
پا سَا	ڌي	پا پا	ڌي پا مي ڌي	ني ڌي	ني رَي گَي	ني رَي
جنِ	کي	سُورَ	سَرِيرَ ۾،	گهَٽَ	منجهاران	گهاءِ،
پا پا سَا	ڌي پا پا	پا مي	ڌي پا	گَي رَي سَا
لِڪائي	لوڪاءِ،	پاڻِهين	ٻَڌَنِ	پَٽِيُون.

(14)

پا پا	سَا ني	رَي رَي	سَا پا	ني سَا پا مَي	گَي مَا رَي
اَڄُ	پُڻ	ڪَنجهَو	ڪَنجهه،	واڍوڙڪي	مَنَهِينءَ،
سَا	سَا پا	ڌي ڌي پا	ني ڌي	پا ني رَي گَي رَي	مَي گَي ما رَي سَا
جُه	پُڻ	پييَنِ	سَنجههِ،	هُوءِ پِنيُون	هُوءِ پٽِيُون.

(15)

پا پا	سَا ني	رَي رَي سَا	سَا پا	ني سَا پَا مَي	گَي مَا رَي
اَڄ	پُڻ	ڪهڙي	دانہَن،	واڍوڙڪِيءَ	منَهِين،
سَا سَا	پا ڌي پا	ني ڌي	پا ني	گَي رَي	مَي گَي رَي سَا
ويڄَ	ورائي	ٻانہَن،	چوري	چاڪَ	نـــــهاريا.

(16)

پا پا سَا	سَا ني رَي	رَي سَا	سَا پا ني	ني سَا	رَي
ويچارا	واڍوڙ،	سدا	شاڪِرَ	سُورَ	سين،
سَا سَا	پا ڌي	پا ني	ڌي پا	گَي	رَي ني سَا
تاڻين	مٿي	توڙ،	اوري	ڪَنِ	نه آسرو.

(17)

رَي رَي	سَا ڌي	پا رَي	سَا	پا ڌي رَي سَا پا	گَي رَي
سدا	آهي	سُورَ	جي،	واڍوڙِينِ	وائي،
پا سَا	ڌي پا پا	ڌي پا مي	ڌي ني ڌي	ني	رَي گَي
جيڪا	اَٿنِ	مَنَ ۾،	سَلنِ	نه	سائِي،
پا پا سَا	ڌي پا پا	پا مي ڌي	پا گَي رَي	گَي رَي سَا
اوڙَڪِ	اُهائِي	ڳولِيو	لَهَنِ	ڳالهَڙي.

(18)

پا پا سَا	ني رَي رَي	سَا ني	رَي	سَا ني ڌي	ني	رَي گَي رَي
سَگهَنِ	سُڌِ نه	سُورَ	جي،	گهايَل	ڪِيئن	گهارِينِ،
سَا سَا	مَي پَا	مَا رَي	گَي	ني ڌي ني	رَي	گَي رَي گَي
پَيلُ	پاسو	پَٽَ	تان،	واڍوڙَ	نه	وارين،
رَي رَي سا	ڌي پا	پا ما	پا سَا	ني ڌي	ني رَي	سَا ني رَي
پَرِ ۾	پُڇنِ	پِرينءَ	ليءِ،	هيءِ!	هنجون	هارِينِ
پا پا ني	ڌي	ني رَي رَي	مَي گَي	رَي گَي	ني ڌي ني	گَي رَي سَا
سَڄَڻُ	جي	سارِينِ،	تن	رويو	وِهامي	راتڙي.

(19)

پا پا سَا	ني رَي	رَي سَا ني	رَي	سَا ني ڌي ني	رَي گَي رَي
سَگهَنِ	سُڌ	نه سُورَ	جي،	ٿا رُنڪَن	رَنجُورِي،
سَا سَا	مَي پَا	مَا رَي	گَي	ني ڌي ني	گَي رَي گَي
پِيا	آهنِ	پَٽَ	۾،	مَٿن	ما مُوري،
رَي رَيسَا	ڌي پا	پا ما پا	سَا ني	ڌي ني	سَا ني رَي
لڳينِ	لَنؤَ	لطِيفُ	چَئي،	سدا	جي سُورِي،
پاپا ني	ڌي ني	رَي رَي	مَي گَي	رَي گَي	ني ڌي ني گَي رَي سَا
پِرتِ	جنِ	پُوري،	تنِ	رويو	وِهامِي راتڙي.

(20)

پا پا سَا	ني رَي رَي	سَا ني رَي	سَا ني	ڌي	رَي گَي رَي
آيَلِ!	اُنِ نه	وِسهان،	هَنجُون	جي	هارينِ،
سَا سَا مَي	پَا مَا	رَي گَي ني	ڌي ني	رَي گَي	گَي رَي گَي
آڻِئو	آبُ	اکينِ ۾،	ڏِيہَ	کي	ڏيکارين،
پا پا ني	ڌي	ني رَي رَي	مَي گَي رَي	گَي ني ڌي ني	رَي گَي سَا
سَڄَڻُ	جي	سارِينِ،	سي نڪي	رُونِ نه	چُونِ ڪِي.

وائي

آستائي: وِرسِيا ويڄَ ويچارا!

سنچائي: دِل ۾ دَردُ پِرِينِ جو.

انترو (1) اُٿِـيو ويــڄا! مَ وهــو، وَڃو ڊَبَ کڻي.

انترو (2) ٻُڪي ڏيندا ٻاجَهه جي، آيا سُورَ ڌڻي.

پا

گي مي

مي

گي مي

مي

سا

ري

ساري

سا ني

گَي رَي

گي

مي

چا

را

وِ

سيا

وي

پا

گي مي

مي

ري گي

گي

مي

پا

ني

ڌي پا

پا

ڌي پا

پا پا پا

چا

را

دِ

در

دُ

پِ

پا

مي گي

ري

سا

ري

ساري

ني سا

وي گي

گي

مي

رين

جو

وِ

سيا

وي

پا

چا

انترو (1) اُٿِـيو ويــڄا! مَ وهــو، وَڃو ڊَبَ کڻي.

جهِن

تا

ڌا

تا

تن

تا

تِن

تا

ڌِن

نا

پا

گا

پا

ني

ڌا

سَا

ني

اُٿيو

وي

ڄا

مَ

وَ

هو

سا

رِي

ساري

ني سا

گي

مي

گي

مي

پا

ني

ڌي پا

پا

ڌي پا

مي پا

وَ

ڃو

بُ

کَ

ڻِي

دِ

پا

پِ

رِ

ين

انترو (2) ٻُڪي ڏيندا ٻاجَهه جي، آيا سُورَ ڌڻي.

پا

گي

پا

ني

ڌا

سا

ني

ٻُ

ڪِي

ڏِين

دا

ٻا

جَهه

جي

سا

ري

سا

ني سا

گي

مي

مي گي

مي

پا

مي

پا

ني

ڌي

پا

ڌا

مي پا

يا

سُو

رَ

ڻي

مِ

رَ

دُ

پِ

پا

مي گي

ري

سا

ري

ساري

ني سا

وي گي

گي

مي

رين

جو

وِ

سيا

وي

پا

چا

لطيفيات

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

اُستاد امير علي خان

فنونُ لطيفَ ۾ موسيقيءَ جو برتر درجو مڃيو ويو آهي. اِنهيءَ ڪري به ته ادب ۽ مصوري ماڻهن سان هيڪل، پر موسيقي ساڻن اجتماعي مخاطب ٿئي ٿي. انگريزيءَ ۾ فنَ لطيفَ جي اِنهن ٽن قسمن- ادبَ، مصوريءَ ۽ موسيقيءَ کي ’Three Arts‘ يعني ’ٽي (لطيف) فَنَ‘ ٿو سڏجي. رقص، ڊراما...

داستان پهريون

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

ھن ڪِتاب ۾