Video

داستان ٻيو

(1)

پا پا	سَا ني رَي	سَا	ڌي	رَي سَا ڌي	ني رَي	گَي
تَنَ	طبِيبُ	نه	تُون،	سُڌ نه لهين	سُورَ	جِي،
پا ني	ڌي ني رَي	پا ڌي پا	مي ڌي	ني ڌي	ني	رَي
سانڍِ	پَنهنجا	ڊَبَڙا،	کَڏَ	کَڻِي	۾	ڀُون،
پا پا	ني ڌي ني	رَي	مَي گَي رَي	ني ڌي ني	سَا
ڪانَ	گهُرجي	مون،	حياتي	هوتَنِ	ري.

(2)

ڌي ڌي	ني	سَا رَي	سَا ني	سَا سَا	مَا	گَي مَي گَي
ويڄنِ	سين	وائِيءَ	پِيا،	ڪِري	نه	ڪِيائُون
پا	ني سَا	سَا سَا سَا پا	پا	ڌي پا ني	ڌي ني	رَي سَا
جي	پَندِ	پاريائون،	ته	سِگهائِي	سَگها	ٿيا.

(3)

ڌي ڌي	ني	سَا رَي	سَا ني	سَا سَا	ماگي	مَي گَي رَي
ويڄنِ	سين	وائيءَ	پِيا،	ڪِري	ڪنِ	نه پاڻِ،
پا ني	سَا	سَا سَا سَا پا	پا ڌي	پا ني	ڌي ني رَي سَا
اگها	اِن	اُهڃاڻِ،	پَسو،	سُورَ	سِجهائِيا.

(4)

ڌي ڌي	ني ني	سَا رَي سَا	ني	سَا سَا مَا	گَي ميَ گَي رَي
آهي	گهڻو	اَگهَنِ	جو،	تَرسُ	طبيبنِ،
پا ني	سَا سَا	سَا پا پا	ڌي	ني رَي گَي	رَي ني رَي سَا
ڪِيو	وَسُ	ويڄنِ،	تان	ڪِرِيءَ ري	ڪين ٿئي.

(5)

ڌي ڌي ني	ني سَا	رَي سَا	ني	سَا سَا	مَا گَي	مَي گَي رَي
اَگهائي	سَگها	ٿِيا،	جي	ويٺا	وٽ	ويڄنِ،
پا ني سَا	سَا سَا پا پا	ڌي ني	رَي گَي	رَي ني	رَي سَا
تَرَسِي	طبيبنِ،	چيٺي	هوند	چڱا	ڪِيا.

(6)

ڌي ڌي	ني ني	سَا رَي سَا	ني	سَا	مَا گَي مَي	گَي رَي گَي
پاڙي	ويڄَ	هئامِ،	تان	مون	مُور نه	پُڇيا،
پا ني سَا	سَا سَا پا	ڌي ني رَي گَي	رَي نَي ڌي ني	سَا
تيلاهين	پِيام،	موريسَرَ	اَکِينِ	۾.

(7)

ڌي ڌي ني	سَا	رَي سَا	ني سَا مَا	گَي مَي	گَي	رَي گَي
هارِيا!	تو	هِري،	ڪُپَڇُ	ڪايا	سين	ڪِيو،
پا ني سَا	سَا	سَا پا	ڌي	ني	رَي گَي رَي	ني سَا
ڪَرِئين	جي	ڪِرِي،	ته	تون	توانو	ٿِئين.

(8)

پا	پاسَا	ني رَي رَي	سَا ني	ڌي ني	رَي گَي	ني	رَي گَي
جي	ڀائين	پرِينءَ	مِڙان،	سِکُ	چوران	ڪِي	ڌات،
سَا سَا مَي	پَا مَا رَي	گَي ني	ڌي	ني رَي	گَي	مَي گَي	رَي گَي
جاڳَڻُ	جَشنُ	جنِ	کي،	سُکُ	نه	سارِي	راتِ،
ڌي ڌي	ني ني	سَا رَي سَا	ني سَا	مَا گَي	مَي	گَي رَي
اُجهي	ٻُجهي	آئِيا،	وائي	ڪَنِ	نه	واتِ،
رَي رَي	سَا ڌي	پا ما پا	سَا ني	ڌي ني	سَا	ني رَي
سَلي	سُورِيءَ	چاڙهِيا،	بَيان	ڪَنِ	نه	باتِ،
پا پا	ني ڌي ني	رَي رَي	مَي گَي	رَي گَي	ني	ڌي نَي	سَا
توڻي	ڪُسن	ڪاتِ،	ته به	ساڳي	سَلَن	ڪينّ	ڪِي.

(9)

پا ني	سَا سَا پا ڌي	ني رَي گَي	رَي گَي رَي	رَي ني سَا
تڙي	طبيبنِ،	گهايَلُ	گهَران	ڪَڍيو،
سَا سَا مَي	پَا مَا	رَي گَي	ني ڌي	ني رَي گَي	گَي مَي گَي	رَي گَي
چِڪيا	چاڪَ	چِيهُون	ڪري،	ڪَڙيون	مور نه	ڪن،
ڌي ڌي	ني	ني سَا رَي	سَا	مَا گَي	مَي گَي	رَي گَي رَي
دوستَ	جي	درسنَ	سين،	پَئي	ٺارُ	ٺَپَنِ،
پا پا ني ڌي	ني رَي	رَي مَي گَي	رَي گَي	ني	ڌي ني رَي	رَي سَا
وِرِچيو	ويڄَ	وَڃنِ،	آءُ	ته	پِريَمِ	اُبَهان.

(10)

پا پا	سَا ني	رَي	ڌي رَي	سَا ڌي	ني رَي	گَي رَي گَي
ويڄنِ	ويٺي	ئي،	دوستُ	پيهِي	درِ	آئِيو،
پا ني ڌي	ني	ڌي ني رَي	پا	مي ڌي	ني ڌي	ني رَي
صحَتَ	جي	سَرِيرَ	۾،	ڪَلَ	ڪَرين	پيئِي،
پا پا	ني ڌي	ني رَي	مَي گَي	رَي ني	ني ڌي ني	سَا
پِيڙَ	پَري	ويئي،	اچڻ	ساڻُ	عجيبَ	جي.

(11)

پا پا	سَا ني	رَي ڌي رَي سَا	سَا ڌي	ني رَي	گَي	گَي رَي گَي
وڍي	جنِ	وِڌِياسِ،	وري	ويڄَ	ئِي	سي ٿِيا،
پا ني ڌي	ني ڌي ني	رَي مَي گَي	رَي ني	ني ڌي ني	رَي ني
تُرتُ	ٻڌائُون	پَٽِيُون،	روز	ڪِئائون	راسِ،
پا پا ني	ني ڌي	ني رَي	مَي گَي	رَي	ني ڌي ني	رَي گَي سَا
هِينئڙا!	تنِين	پاسِ،	گهارِ	ته	گهايَلُ	نه ٿِئين.

(12)

پا پا	سَا ني	رَي ڌي رَي	سَا سَا ڌي	ني رَي	گَي رَي	گَي
هارِيا	ويڄَ،	مُيَاسِ!	سُڌِ نه	لَهين	سُورَ	جي،
پا ني ڌي	ني	ڌي ني رَي مَي	گَي	مَا رَي	ني ڌي ني رَي	گَي رَي سَا
پِريان	کي	چوندِياسِ،	ته	تَرسُ	طبِيبنَ	ڇَڏِيو.

(13)

پا پا	سَا ني رَي	ڌي	رَي سَا	سَا ڌي	ني	رَي گَي
ويڄَ!	مَ ٻُڪي	ڏي!	اَلا	چَڱي	مَ	ٿِيان!
پا ني سَا	سَا پا	پا ڌي	ڌي ني	رَي گيَ	رَي	ني رَي سَا
سَڄَڻُ	مانَ	اَچي،	ڪَرَ	لاهو	ٿي	ڪَڏِهِين.

(14)

پا پا سَا	ني رَي رَي	سَا ني	ڌي	ني رَي	گَي ني رَي	گَي رَي
وِهَڻُ	ويڄَنِ	وَٽِ،	جي	سکين	ته سَگهو	ٿِئين،
پا ني	سَا سَا پا	ڌي پا	مي	ڌي ني	ڌي ني رَي ني	رَي سَا
اَڳين	عادتَ	مَٽِ،	ته	اَگها!	عاجِزُ نه	ٿِئين.

(15)

پا پا	سَا ني رَي رَي		سَا ني	ڌي	ني	رَي گَي	ني رَي گَي رَي
هُئين	ته ويڄَنِ		وَٽِ،	تون	ڪِئن	جيءَ	جَڏو ٿِئين،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا		مي ڌي	ني	رَي ني	رَي سَا
سِرُ	ڏيئِي	۾ سَٽَ،		ڪُہُ	نه	ڪِيئي	ڊبَڙا.

(16)

پا پا سَا	ني	رَي رَي سَا	ني ڌي	ني رَي گَي	ني	رَي گَي رَي
ڪُٺِيَس	ڪُ	ويڄَنِ،	تَنَ	طبيبَ	نه	گڏِيا،
پا ني	سَا سَا	پا ڌي پا	مي ڌي	ني رَي	رَي ني رَي سا
ڏيئي	ڏنڀَ	ڏڏَنِ،	پاڻان	ڏِيلَ	ڏکوئيو.

(17)

پا پا سَا	ني رَي رَي سَا	سَا	ني ڌي ني	رَي گَي	ني	گَي رَي
تَرَسُ	طبيبن	جو،	جَڏنِ	ڪِيو	نه	جاتِ،
پا	ني سَا سَا	پا	ڌي پا	مي ڌي ني	رَي ني	گَي رَي	ني سَا
جو	ويڄن	جي	واتِ،	دارُونئان	تِنهن	دُور	ٿِيا.

(18)

پا پا	سَا	ني رَي	رَي	سَا	ڌي رَي	گَي رَي گَي
داروُن	۽	ڪاروُن،	جان	ڪِي	ڪِئا	ويڄَ مون،
رَي رَي	سَا ڌي	پا پا	ما	ڌي ني رَي	گَي رَي
ٻُڪِي	ڏيندا	ٻاجَهه	جِي،	نهاري	ناڙوُن،
پا سَا ڌي پا پا	ني رَي	مَي گَي	رَي گَي	مَا رَي گي	رَي گَي رَي ني رَي	رَي سَا
جنِ جِون	سيڻَ	لهنِ	سارُون،	تن تان	ڏکُندو ڏور	ٿئي.

(19)

پا پا سَا	سَا ني	رَي رَي	سَا ڌي	رَي رَي	گَي رَي مَي	گَي
اَگهَنِ	مِڙِي	اَڄُ،	ڪِيو	سڏُ	صِحَتَ	کي،
پا سَا	ڌي پا پا	ني رَي	مَي گَي رَي	گَي مَا	رَي گَي رَي سَا
ڏُورِ	ڏکندا	ڀَڄُ،	مِهِريءَ	مُنهن	ڏيکاريو.

وائي

آستائي: اچي سار لهيج!

سنچائي: ساجَن سُور تماري

اڀوڳ: آئون ماري.

انترو (1): سُور تماري جي مران، تان مون ڏوهه مَ ڏيج.

انترو (2): ڊَبَنِ ڀَري هَٿِڙا، دارُون، دوست ڪريجَ.

پا

ما

مي گي

مي

گي

پا

پا مي

گي ري

گي

ري گا

ني ني

سا سا

چي

سا

رَ لـ

هي

سا

جن

سُو

رتُ

ما

ري

آئون

ماري

پا

مي

مي گي

اَ

چي

سا

رَ لـ

مصرو (1): سُور تماري جي مران، تان مون ڏوهه نه ڏيج.

ڌن

تا

ڌن

ڌا

تن

تا

ڌن

ڌڌن

ڌا

پا

مي

مي گي

ني

گي ري

گي

پا

پا مي

گي ري

گي

ري گي

ني ني

سا سا

سُو

تما

ري

جي

مَ

را

تان

مون

ڏو

هه

نه

ڏي

پا

مي

مي گي

اَ

چي

سا

رَ ل

مصرو (2): ڊَبَنِ ڀَري هَٿِڙا، دارُون دوست ڪريجَ.

پا

سا

ني

ڌاني

ني ري

سا ما

سا

ني

ڌي پا

گي ري

سا

دَ

بَنِ

ري

ههَ

ڙا

دا

رُون

دو

ست

ري

پا

ما

ما گا

اَ

چي

سا

رَ لـ

لطيفيات

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

اُستاد امير علي خان

فنونُ لطيفَ ۾ موسيقيءَ جو برتر درجو مڃيو ويو آهي. اِنهيءَ ڪري به ته ادب ۽ مصوري ماڻهن سان هيڪل، پر موسيقي ساڻن اجتماعي مخاطب ٿئي ٿي. انگريزيءَ ۾ فنَ لطيفَ جي اِنهن ٽن قسمن- ادبَ، مصوريءَ ۽ موسيقيءَ کي ’Three Arts‘ يعني ’ٽي (لطيف) فَنَ‘ ٿو سڏجي. رقص، ڊراما...

داستان ٻيو

شاهه جو راڳ (جلد پهريون)

ھن ڪِتاب ۾